Metoda PDR: jak usuwamy wgniecenia bez lakierowania

Narzędzia: dźwignie, klej, mostki i lampa

Podstawą są dźwignie: stalowe pręty różnej długości i grubości, z końcówkami zagiętymi pod różnymi kątami. Wsuwa się je pod blachę i dociska od spodu w dno wgniecenia, setki razy, małymi ruchami. Długa dźwignia sięga środka drzwi albo maski, krótka i sztywna radzi sobie przy wzmocnieniach.

Gdy od spodu nie ma dostępu, wyciąganie wgniotek przejmuje klej. Na odtłuszczony lakier przyklejamy plastikowe grzybki na gorący klej z pistoletu i wyciągamy je ciągadłem, młotkiem przesuwnym albo mostkiem. Mostek to podpora oparta na blasze po obu stronach wgniecenia, która podnosi grzybek pokrętłem. Po pracy klej zmiękczamy alkoholem izopropylowym i zdejmujemy.

Trzecia grupa to młotki i wybijaki z tworzywa do zbijania wypukłości. Wszystko to nie miałoby sensu bez lampy z tablicą liniową, czyli panelu z jasnymi i ciemnymi pasami, który odbija się w lakierze. Wgniecenie wygina te linie, wypukłość je ściska, więc lampa pokazuje błędy niewidoczne gołym okiem.

Kolejność pracy: od brzegu wgniecenia do środka

Uderzenie wpycha blachę do środka, a wokół niego metal się napina i często tworzy lekko wypukły pierścień. Zanim zaczniemy podnosić dno, rozluźniamy ten pierścień, bo inaczej naprężenia cofną naprawę. Potem pracujemy od zewnętrznego brzegu wgniecenia w stronę środka i zmniejszamy je stopniowo, zamiast wypychać jednym ruchem.

Co kilka, kilkanaście nacisków dźwignią patrzymy w lampę. Gdy w którymś miejscu pojawia się wypukłość, zbijamy ją młotkiem przez wybijak. Ten cykl, podniesienie i zbicie, powtarza się wiele razy, coraz drobniej. Na końcu wyrównujemy powierzchnię tak, żeby linie na tablicy biegły bez załamań na całym elemencie, a nie tylko w miejscu uderzenia.

Zimna blacha i zimny lakier gorzej znoszą pracę. Zimą auto stoi chwilę w ogrzewanym pomieszczeniu, a niektóre miejsca dodatkowo delikatnie podgrzewamy, żeby powłoka lepiej znosiła odkształcenia.

Dostęp od spodu i demontaż tapicerki

Do większości elementów da się dostać od środka, trzeba tylko wiedzieć, którędy. W drzwiach korzystamy z otworów technologicznych albo zdejmujemy boczek, czyli tapicerkę drzwi. Do maski wchodzimy spod wygłuszenia, do dachu po opuszczeniu podsufitki, do klapy bagażnika przez otwory w poszyciu wewnętrznym. Przy tylnym błotniku czasem wyjmujemy lampę albo odchylamy wykładzinę bagażnika.

Demontaż robimy ostrożnie, bo spinki tapicerki łatwo złamać, a pod podsufitką biegną przewody i kurtyny powietrzne. Wszystko wraca na miejsce w tym samym stanie. Niektórych miejsc dźwignia nie sięgnie: podwójnych blach progów, okolic słupków, krawędzi ze wzmocnieniem. Tam zostaje klej od zewnątrz albo połączenie obu sposobów.

Kiedy się da, a kiedy nie

Bez lakierowania naprawimy wgniecenie, gdy lakier jest cały, a blacha nie jest rozciągnięta ani ostro zagięta. Dobrze rokują płytkie, okrągłe wgniecenia na płaskich i lekko wypukłych powierzchniach: drzwiach, masce, dachu, błotnikach. Ślady po gradzie to klasyczne zastosowanie tej metody.

Gorzej, gdy:

• lakier pękł albo odprysnął, bo blachę wyprostujemy, ale ubytek w powłoce zostanie;
• wgniecenie leży na ostrym przetłoczeniu lub rancie, gdzie metal jest najsztywniejszy;
• uderzenie było ostre i rozciągnęło metal, przez co nadmiar blachy nie ma gdzie się schować;
• element był wcześniej szpachlowany, a gruba warstwa szpachli może pęknąć przy wypychaniu;
• blacha jest aluminiowa, co nie wyklucza naprawy, ale wymaga więcej czasu i ostrożności.

Plastikowych zderzaków tą metodą nie naprawiamy. Przykłady opisaliśmy we wpisie kiedy PDR nie wystarczy, a o aluminium w tekście wgniecenia w aluminium.

Ile trwa naprawa

Pojedyncze wgniecenie zwykle usuwamy w ciągu jednej wizyty. Na czas wpływa głębokość, położenie i to, czy trzeba zdejmować tapicerkę. Płytka wgniotka na środku drzwi idzie sprawniej niż obicie na przetłoczeniu przy klamce, nawet jeśli to drugie wygląda na mniejsze.

Szkoda gradowa to inna skala: dziesiątki albo setki wgnieceń na dachu, masce i klapie, często z demontażem podsufitki. Taka naprawa trwa dłużej, a termin podajemy dopiero po oględzinach. Ze zdjęć powiemy tylko orientacyjnie, czy to zadanie na krótką, czy na dłuższą wizytę.

Po naprawie: kontrola i odbiór

Ostatni etap to kontrola pod lampą w różnych ustawieniach i pod kilkoma kątami. Oglądamy element razem z Tobą, żebyś sam zobaczył, jak biegną linie na tablicy. Usuwamy resztki kleju, zakładamy zdjętą tapicerkę i sprawdzamy, czy wszystko działa: szyby, zamki, oświetlenie kabiny.

Lakier zostaje fabryczny, więc miernik grubości lakieru pokaże te same wartości co przed uderzeniem. Myć auto możesz normalnie, bo nie ma tu schnięcia ani utwardzania powłoki. Jeśli po kilku dniach zauważysz coś niepokojącego w odbiciu, przyjedź i pokaż nam to pod lampą.