Czy metoda PDR jest bezpieczna dla lakieru samochodu

Dlaczego fabryczny lakier zwykle przeżywa naprawę

Powłoka nakładana w fabryce jest cienka, dobrze związana z blachą i bardziej elastyczna, niż się wydaje.

Lakier samochodowy to kilka warstw: zabezpieczenie antykorozyjne, podkład, kolor i lakier bezbarwny. W fabryce nakłada się je w kontrolowanych warunkach i wypala w piecu, dzięki czemu powłoka trzyma się blachy bardzo mocno. Kiedy drzwi sąsiada wciskają blachę, lakier zwykle wgina się razem z nią i nie pęka. Skoro przetrwał samo uderzenie, przetrwa też powolne wycofanie wgniecenia.

Liczy się tempo i siła. Technik PDR nie odbija blachy jednym ruchem, tylko masuje ją setkami drobnych pchnięć. Lakier ma czas się dopasować, a naprężenia rozkładają się na większą powierzchnię. Tak samo działa praca z klejem: grzybek ciągnie blachę stopniowo, a nie szarpnięciem.

Na tym polega cała idea metody, którą szerzej opisujemy we wpisie metoda PDR, na czym polega. Lakier nie jest tu przeszkodą, tylko czymś, co chronimy przez całą naprawę.

Kiedy ryzyko dla lakieru rośnie

Są cztery sytuacje, w których przed naprawą musimy z Tobą porozmawiać o możliwych skutkach.

• Element był malowany po naprawie. Lakier warsztatowy bywa grubszy i słabiej związany z podłożem niż fabryczny. Taka powłoka gorzej znosi wyginanie, a przy wyciąganiu na klej grzybek może zerwać jej fragment.
• Lakier już pękł. Na dnie ostrego wgniecenia często są mikropęknięcia, niewidoczne bez lampy. Każde ruszenie blachy może je powiększyć. Wtedy PDR zwykle odpada, a wgniecenie trafia do blacharza-lakiernika.
• Stary, zmęczony lakier. Po wielu latach na słońcu powłoka traci elastyczność. Da się z nią pracować, ale wolniej i z uprzedzeniem, że ryzyko jest większe.
• Szpachla pod lakierem. Jeśli ktoś już kiedyś naprawiał to miejsce, pod lakierem może być warstwa szpachli. Ona nie wygina się jak blacha, tylko pęka.

W każdej z tych sytuacji to Ty decydujesz, ale z pełną wiedzą o tym, na co się piszesz. Opis przypadków, w których odsyłamy auto do lakiernika, znajdziesz w tekście o tym, kiedy PDR nie wystarczy.

Klej, ciepło i mróz: co dzieje się z powłoką

Wiele pytań o bezpieczeństwo PDR dotyczy nie dźwigni, tylko kleju i temperatury.

Przy wyciąganiu wgniotek z zewnątrz na lakier nakłada się klej na gorąco i przykleja plastikowy grzybek. Po pociągnięciu grzybek odchodzi, a resztki kleju zdejmuje się alkoholem izopropylowym, który nie szkodzi utwardzonemu lakierowi. Na fabrycznej powłoce ta metoda nie zostawia śladu. Na lakierze poprawianym ryzyko zerwania jest wyraźnie większe, o czym piszą też źródła branżowe, dlatego tam wolimy pracować od spodu.

Temperatura ma znaczenie z dwóch powodów. Zimny lakier jest sztywniejszy i łatwiej pęka przy wyginaniu, więc w chłodne dni panel trzeba najpierw doprowadzić do temperatury pokojowej. Z kolei zbyt mocne grzanie opalarką może przebarwić lakier albo zmiękczyć go nierówno. Technik grzeje więc umiarkowanie i sprawdza temperaturę ręką albo termometrem.

Z tego samego powodu domowe sposoby z suszarką i zamrażaniem sprężonym powietrzem bywają ryzykowne dla powłoki. Więcej o nich piszemy we wpisie jak samemu usunąć wgniecenie.

Czy po naprawie miernik coś pokaże

Przy PDR nie ma nowej warstwy lakieru ani szpachli, więc grubość powłoki zostaje taka jak przed szkodą.

Kupujący używane auto coraz częściej przychodzi z miernikiem grubości lakieru. Element szpachlowany i malowany pokazuje wyraźnie wyższy odczyt niż sąsiednie, i od razu wiadomo, że coś było naprawiane. Po PDR odczyty są takie jak na reszcie auta, bo nikt nie dokładał lakieru.

To jeden z głównych powodów, dla których kierowcy wybierają naprawę bez malowania przed sprzedażą albo oddaniem auta z leasingu. Nie oznacza to, że ukrywasz szkodę. Blacha po prostu wraca do stanu sprzed uderzenia, a powłoka zostaje oryginalna. Jeśli właśnie szykujesz auto do sprzedaży, zajrzyj na stronę o usuwaniu wgnieceń przed sprzedażą auta.

Korozja po PDR: czy blacha zacznie rdzewieć

Rdza potrzebuje drogi do gołej blachy, a przy poprawnie zrobionej naprawie bez lakierowania tej drogi nie ma.

Pod lakierem fabrycznym leży warstwa zabezpieczenia antykorozyjnego, a w wielu autach blacha jest dodatkowo ocynkowana. PDR nie szlifuje, nie zdziera i nie przebija tych warstw. Jeśli lakier pozostał cały, miejsce po wgnieceniu nie jest bardziej narażone na korozję niż reszta drzwi.

Inaczej jest wtedy, gdy lakier pękł już przy uderzeniu. Woda może wtedy dostać się pod powłokę bez względu na to, czy wgniecenie zostanie wyciągnięte. Taka szkoda wymaga lakiernika, a nie samej PDR. Podobnie przy klasycznej naprawie: szlifowanie do gołej blachy usuwa ocynk, a o trwałości decyduje potem jakość podkładu i lakieru.

Od spodu, przy pracy dźwignią, technik dotyka wewnętrznej strony blachy. Tam też jest zabezpieczenie, a w niektórych autach wosk w profilach, więc narzędzia wkłada się ostrożnie, bez zdzierania powłok.

Jak czytać opinie o PDR i o co zapytać warsztat

Opinie o metodzie są w większości dobre, ale te złe zwykle uczą więcej.

Przeglądając opinie o usuwaniu wgnieceń metodą PDR, zwróć uwagę na trzy rzeczy. Czy na zdjęciach „po” widać pasy lampy, czy tylko ładnie oświetlony lakier. Czy autor opinii wspomina, że warsztat ostrzegał go przed czymś przed naprawą. I czy negatywne opinie dotyczą pękniętego lakieru, którego PDR i tak by nie uratowała, czy faktycznie złej roboty.

Przed oddaniem auta zapytaj:

• czy element jest w fabrycznym lakierze i skąd technik to wie,
• czy wgniecenie będzie wypychane od spodu, czy wyciągane na klej,
• co technik zrobi, jeśli w trakcie okaże się, że lakier zaczyna pękać,
• czy przy odbiorze obejrzysz efekt pod lampą.

Na wszystkie te pytania odpowiadamy przed rozpoczęciem pracy. Przykłady naszych napraw z opisem wgnieceń znajdziesz w realizacjach, a jeśli chcesz najpierw sprawdzić, czy Twoje wgniecenie nadaje się do PDR, wyślij zdjęcia przez stronę wyceny ze zdjęć.

Wgniecenie z rysą albo śladem farby: co wtedy z lakierem

Obicie drzwiami na parkingu często zostawia nie tylko wgniecenie, ale też otarcie, i to ono decyduje o dalszych krokach.

Ślad w miejscu uderzenia może oznaczać trzy różne rzeczy. Pierwsza to farba z cudzych drzwi albo gumowej listwy, która tylko leży na Twoim lakierze. Zwykle da się ją zmyć lub delikatnie usunąć, a pod spodem powłoka jest cała. Druga to płytka rysa w lakierze bezbarwnym. Ona nie wyklucza PDR: najpierw wycofuje się wgniecenie, a rysę można potem oddać do polerowania w studiu detailingu.

Trzecia możliwość jest najgorsza: rysa sięga do koloru albo podkładu, a czasem widać już szarą lub srebrną warstwę pod spodem. Wtedy lakier jest przerwany i sama naprawa bez lakierowania nie zamknie sprawy. Blachę da się często wyprostować, żeby lakiernik miał mniej szpachlowania, ale element i tak trzeba będzie pomalować.

Jak odróżnić te przypadki? Przeciągnij paznokciem w poprzek rysy. Jeśli paznokieć się nie zaczepia, rysa jest zwykle płytka. Jeśli wyraźnie wpada w rowek, uszkodzenie jest głębsze. Ostatecznie i tak rozstrzygają oględziny pod lampą, ale ten prosty test pozwala przewidzieć, czego się spodziewać.

Pytania i odpowiedzi